Rozdział piąty.

Siedział jeszcze chwile i wpatrywał się w nią i czekał na choćby jeden ruch z jej strony. Ale nic się nie stało. Szkicowała dalej nie odwracając wzroku od kartki i ołówka. Więc postanowił że weźmie sprawy w swoje ręce i ją szturchnie. Nie wiedział tylko że ona już nie rysuje i ma zamiar wstać i spytać się kim jest bo był zapatrzony w okno. Wstali równocześnie i zderzyli się w drodze czołami i padli na sąsiednie siedzenia. Nie wiedzieli co się dzieje. Wstają a tu nagle jakiś błysk,ból czoła a teraz siedzą i patrzą się na osobę która siedzi na przeciw nich. Pierwszy otrząsnął się blond-włosy chłopak,wstał i podał jej rękę mówiąc :
- Przepraszam cie,nie widziałem jak wstajesz - Uśmiechną się przepraszająco
- Nie no nic się nie stało można było to przewidzieć,ale powiedz mi jedno : Co robiłeś u mnie w przedziale i to jakim cudem ja cie nie widziałam?
- Wszedłem do ciebie i usiadłem ale byłaś tak zajęta rysowaniem że nic nie zauważyłaś. A później wstaliśmy równocześnie. A można wiedzieć co rysowałaś?
- Może kiedyś ci to pokarze a może nie. A powiesz mi jak się nazywasz? -Spojrzała na niego podejrzliwie a on uśmiechną się do niej i wyciągnął rękę którą ona uścisnęła :
- Nazywam się Kevin Davis a ty?
- Carol Green - Uśmiechnęła się on odpowiedział jej tym samym ale tą miłą dla nich scenę przerwało nagłe otworzenie się drzwi do przedziału. Stała w nich widocznie wkurzona i zirytowana dziewczyna. Miała blond loki i niebieskie oczy. Była zgrabna i wysportowana. Była wredna. Było to widać od razu jak się na nią spojrzało. Zło aż z niej emanowało. Zlustrowała Carol wzrokiem i skrzywiła się ze smakiem. Wiedziała już kogo ma w tym roku do krzywdzenia. Spojrzała na bledszy już uśmiech Kevina i na jeszcze złączone jego dłoń i Carol i zawarczała :
- A ty co robisz? Zostawiam cie na pięć minut a ty już lecisz do jakiegoś rudzielca?
Kevin puścił dłoń Carol spojrzał na nią i powiedział :
- Miło było cie poznać Carol ale teraz muszę już iść - Uśmiechną się i wyszedł ciągnąc za sobą blondynkę która na niego wrzeszczała że aż ludzie wyglądali z przedziałów i patrzyli co się dzieje. Carol stała i patrzyła się zdziwiona na drzwi przedziału. "To była chyba scena zazdrości dziewczyny o swojego chłopaka. Tak to na pewno to" Powtarzała sobie Carol w myślach. Znowu usiadła przy oknie i zaczęła słuchać muzyki patrząc na krajobraz za oknem który szybko migał. Kiedy już prawie byli na stacji w Hogsmeade do jej przedziału wszedł uczeń z siódmego roku był prefektem i powiedział że ma ubrać szatę tą którą jej przyniósł. Po jakimś czasie szata była na niej ale nie do końca. Zostawiła ją rozpiętą więc było widać jej glany i koszulkę z Nirvaną. Kiedy szła wszyscy uczniowie patrzyli się na nią jak na kogoś chorego psychicznie a Carol mogła zobaczyć ile jest tu plastików i lalek "Barbie" Ale nie tylko ona wpadła na pomysł z rozpiętą szatą bo każda dziewczyna lub chłopak tak szli. Nagle usłyszała za sobą głos pełny niedowierzania :
- Carol?! To ty?!

____________________________________________________
Ale mi sie pisać nie chciało ;-; ale później poszło z górki XD Tym razem dedykacja dla Zaczarowanej bo mnie zmuszała :3